Na een traumatische gebeurtenis verhuist Venita met haar broer en ouders vanuit een klein dorp naar het grote Amsterdam. Ze is er bijzonder eenzaam, tot ze Camila leert kennen. Camila is dominant, maar met haar kan Venita tenminste praten over het allesoverheersende schuldgevoel dat ze maar niet kan loslaten. Venita vindt dat zij boete moet doen voor haar verleden. En Camila is het daarmee eens.
Venita is een prachtig jong meisje dat iets vreselijks heeft meegemaakt. Ze heeft het gevoel dat anderen haar gek vinden en is het liefst alleen, want niemand begrijpt haar. Haar ouders niet, haar broer maar soms, maar Camila altijd. Ze delen heel veel liefde met elkaar, en ze maken elkaars zinnen af. Ze zijn perfect samen, maar daar zit een addertje onder het gras …
Lege kamers is een boek waarin je langzamerhand steeds meer begint te begrijpen. In het begin denk je nog: ‘Hm, vreemd zeg, hoe dit beschreven is.’ Maar hoe meer Venita van zichzelf en van haar verleden laat zien, hoe meer je het verhaal begrijpt en ook Venita langzamerhand begint te begrijpen. Haar verhaal heeft me zo diep weten te raken, daar zijn gewoon geen woorden voor. Je krijgt inzicht in een psychotisch persoon, in haar gedachtegangen, en haar (on)redelijke redenaties wanneer anderen naar haar kijken. Een prachtige nieuwe kijk voor mij op een geweldige meid met een vreselijk verleden en een verschrikkelijke ziekte, maar met een ontzettend mooie toekomst voor de boeg.
Ik ben altijd wel geïnteresseerd geweest in psychologische boeken, maar ik heb niet eerder een auteur kunnen vinden die een psychotisch persoon zo mooi, zo menselijk kan neerzetten als Susanne Koster. Ze weet je echt in het verhaal mee te slepen. Voor het eerst begrijp ik hoe zo iemand zich kan voelen, hoe de gedachten hun loop gaan, en hoe zwaar het kan zijn om dit te veranderen. Het gevecht dat elke dag weer plaats moet nemen, bewondering alom!
Een boek dat je meeneemt in het hoofd van een psychotisch meisje en je niet meer loslaat tot het einde.
Score: 4/5